Värn, de derde film van regisseur John Skoog, is verstild en uitgebeend. Het ritme van de film is traag en tegelijkertijd dwingend. Wat wordt getoond is dwars, tegendraads, poëtisch hooguit op een heel aardse wijze, naar de dichtregel van Lucebert waarin de hoge luchten nauwelijks toegelaten worden: ‘aan mij is alles zwaar en door en door dagelijks’. De opening van de film is daarvoor illustratief […]
Nevenwezen van Donald Niedekker is een onbedaarlijk mooie roman. Enkele jaren geleden verraste Niedekker al met het originele Waarachtige beschrijvingen uit de permafrost, dat op geheel eigen wijze een fabelachtige vertelling was die speelde met mythe en geschiedenis rondom de barre overwintering van Willem Barentsz en zijn mannen op Nova Zembla. […]
Het landschap is altijd groter dan de mensen die er wonen. Het strekt zich uit in de ruimte, met onbestemde einders en continue afwisselingen in grond, water, lucht en vegetatie, het strekt zich bovendien uit in de tijd. […]
De eerste beelden van Jeunes mères, de nieuwe film van de veelgeprezen Belgische filmmakers Jean-Pierre en Luc Dardenne, zetten de toon voor de film als geheel. In de gezamenlijke keuken van de woongemeenschap die bestaat uit een aantal jonge moeders, hun baby’s en hun begeleiders gaat het er levendig en op het eerste gezicht ontspannen aan toe. […]
Brief History of a Family begint met een strak geregisseerd beeld in lijnen en kleur. Eén lijn eigenlijk, die van een rekstok waarvan alleen het bovenste deel van de houders zichtbaar is. Verder vooral de lijn van de rekstok zelf, voor een egale stemmig gekleurde achtergrond, waartegen twee handen getoond worden die naar de stok springen. […]
Alle essentie raakt aan stilte. We hebben de stilte nodig om de beweging te kunnen plaatsen, om gedachten te laten bezinken, om onze eigen stemmen te horen en stem te geven aan alles rondom. Stilte breekt open en laat zien. Het geldt bij uitstek voor een film als A Few Mornings, an Evening (Astrid van Nimwegen) en het geldt eveneens voor het prachtige Ik ga naar de schapen […]
Het begin van de film is gelijk al sensueel. Twee jongens, broers – maar dat weten we dan nog niet – dansen schaars gekleed om elkaar heen, in de duinen, langs de vloedlijn. Er straalt zowel erotiek als onschuld uit, en daarmee is gelijk de toon van Motel Destino gezet, althans gedeeltelijk. Hoe tijdloos de strandscène ook lijkt, de realiteit blijkt al snel een stuk weerbarstiger en minder romantisch. […]
Met je vader op pad in een Subaru Outback om buiten New York een paar dagen te kamperen, met een vriend van je vader en diens zoon Dylan. Maar Dylan heeft op het laatste moment geen zin, als de auto al ergens in Greenwich Village of een daaraan gelijk luxe deel van de stad voor de deur staat. […]
Een oud busje met een diffuus groene kleur rijdt over een rotsachtige, slingerende zandweg tussen de heuvels van een grotendeels dor, geërodeerd landschap. Graspollen zonder houvast tollen in de harde wind diagonaal door het korrelige beeld. Het busje rijdt hard, hobbelt half door de lucht, schiet langs zandkuilen en over stenen. En dan de honden, bij tientallen. Als een stormvlaag doorkruisen ze de lege, desolate woestenij […]
Soms heb je het gevoel dat je het boek moet kennen om de film des te meer te kunnen waarderen. Dat gold niet voor The Outrun, en ook niet voor Hokwerda’s kind. Beide films kunnen uitstekend op zichzelf staan. Bij September Says twijfel ik, wat niet wil zeggen dat de film minder geslaagd is. […]
